Ściąga prowadzącej

Jak prowadzić, gdy jesteś „zielona” w temacie

Nie musisz udawać ekspertki technicznej. Twoją rolą jest bezpiecznie przeprowadzić dzieci przez rozmowę, ćwiczenia i proste odruchy reagowania.

Mów prosto i spokojnie

Dziecko 7–9 lat nie potrzebuje definicji eksperckich. Potrzebuje obrazów: hasło jako klucz, dane jako skarb, internet jako miasto, awatar jako maska.

Celem jest sprawczość: „wiem, co zrobić”, a nie lęk przed internetem.

Dzieci będą mówiły: „ja gram długo”, „ja klikam”, „ja bym obejrzał”. Odpowiadaj: „właśnie dlatego ćwiczymy bezpieczniejszą reakcję”.

Nigdy nie zbieraj haseł, loginów, adresów, nazw szkół, screenów prywatnych rozmów ani szczegółów trudnych historii przy grupie.

Podziękuj, zatrzymaj szczegóły na rozmowę po zajęciach, włącz odpowiedniego dorosłego/opiekuna zgodnie z procedurą placówki.

Dzieci zapamiętują krótkie zdania: „Stop — mówię dorosłemu”, „Hasło jest jak klucz”, „Żart jest wtedy, gdy śmieją się wszyscy”.

„Nie musisz wiedzieć wszystkiego. W bezpieczeństwie ważne jest, żeby zatrzymać się i zapytać”.
„To nie jest test. Ćwiczymy reakcje, które mogą się przydać w domu, w grze albo na tablecie”.
„Jeśli coś w internecie Cię przestraszy, zawstydzi albo zaniepokoi, nie jesteś winny/winna. Mówisz dorosłemu”.
„Po drugiej stronie ekranu jest człowiek, więc nasze słowa mają znaczenie”.
„Hasło, adres, szkoła i zdjęcie to prywatne informacje. Nie rozdaje się ich w sieci”.
„Czerwone światło w internecie oznacza: nie odpowiadam, nie klikam, pokazuję dorosłemu”.

Podziękuj: „Dziękuję, że mi powiedziałeś/powiedziałaś”.
Nie wypytuj o szczegóły na forum grupy.
Powiedz: „To ważne. Porozmawiamy spokojnie po zajęciach z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Zastosuj procedury placówki i powiadom właściwego opiekuna/osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo.
Nie obiecuj: „nikomu nie powiem”, jeśli sprawa dotyczy bezpieczeństwa dziecka.